22 juni. Sheridan – Garryowen – Cody. Afstand 460 km in ca. 9 uur

  

 Hemelsbreed zou je denken: “Wat een kippen-endje van Sheridan naar Codi. De realiteit is dat we vanuit Sheridan naar het noorden zijn gereden om in Garryowen het monument te bekijken van de slag die General Custer fataal werd. Hij verloor hier een cruciaal gevecht tegen de Indianen die zich verenigd hadden. De Sioux, Cheyenne en nog een stam (folder lezen, ha, ha) hadden de krachten gebundeld en verzetten zich tegen de oprukkende westerse beschaving waaraan ze moetsen voldoen. Het werd hen niet meer gegund om hun traditionele manier van leven in stand te houden en als rondtrekkende nomaden over de vlakten te kunnen blijven leven. Tevens waren ze waren verplicht om bijvoorbeeld in het leger te dienen. Dat was een stap te ver. Generaal Custer was zogezegd onoverwinnelijk en zou de Indianen wel klein krijgen werd gedacht. Dit viel echter anders uit en op deze plek is de ‘veldslag’ gewonnen door de gezamelijke Indianen stammen. Custer en zijn mannen zijn allemaal gedood (200 +). Deze overwinning van de indianen bracht een ommezwaai teweeg in de houding van de Westerse mens naar de Indianen toe. Zover de cultuur. 

 

Het monument is van naam veranderd. Eerst Custer Monument; nu Little Big Horn Battlefield. hier een wijze spreuk op de gevel

 

Hier werd uitleg gegeven over de gebruikte materialen uit die tijd, zowel van de indianen als van de soldaten

 
De route was weer even subliem als alle dagen die we al gehad hebben. Nu weinig tijd om te schrijven en ik hoop later meer te kunnen vertellen over de Big Horn Mountains ( 2700 m) en ons verblijf in Cody!! Inmiddels na een lange dag in Idaho Falls aangekomen maar daarover meer in het verslag van 23 juni. 

De weg van Garyowen terug  leek weer meer op het rally gebeuren wat we gewend zijn na 16 dagen. Zelf de prairy went. De vergezichten, de eindeloze vlakten. Prachtig. Tijdens de lange afstanden tussen de aankonooppunten tuur ik wat om me heen. Probeer dieren in de velden te spotten. En daar heb ik wel geluk mee. Op dit traject een Coyote gezien, verschillende Pronghorns, dit is een Antilope achtige hertensoort die hier regelmatig voorkomt. Ook enige marmoten die op stokstaartjes lijken: Goofers of Ground Dogs worden ze genoemd. Helaas ook de nodige ‘Roadkills” langs de weg zien liggen. Wij doen hier helaas ook zelf aan mee. Het valt maar moeilijk te voorkomen een klein marmotje of iets dergelijks te ontwijken. Aan het eind van de tocht zal ik de trieste balans opmaken. 

Tegen 3 uur gingen we de eindeloze vlakte af en togen we naar het berggebied van de Black Mountains. Adembenemende vergezichten over de vlaktes die we net hadden afgelegd. Het doel was weer een Regularity over een grindweg, zoals altijd. Dit keer was het gortdroog grind en dat glijdt nog mee. Het is toch wel ‘avontuurlijk’ om dan met een snelheid van dit keer maar 48 km gemiddeld te rijden. Ze klokken je 2 x tussentijds en je weet niet waneer dat is. Dit alles houd je, zo goed als je kan, bij met stopwatch en schema. Goed, ik kreeg de indruk dat we een redelijke tijd draaiden behalve de tweede tussen tijd. Niet dus. Niks aan te doen en zelfs een plaatsje gezakt in het klassement. We doen ons best en willen verder gewoon lekker op de weg blijven. 
  
 

Toen Cody. Het stadje dat genoemd is naar de ‘beroemde’ ( William) Buffalo Bill Cody. Alles ademt koeien en rodeo. Cowboyhoeden en cowboy boots, geruite overhemden; the works. Dus wel lachen. Met elkaar in en bus naar het uitje van de hele trip… De Rodeo. Wereld beroemd in Cody en omstreken. Gesponsord door menig lokale  grootheid. En daar zaten we met gratis cowboyhoed op en een geruit shirt op de tribune. 

 

Lokle held!

  
 De show kon beginnen. Lassowerpen om een kalf dat probeert weg te komen. Kalf op de grond smijten, poten binden en dat in de snelste tijd doen. Daarna mag het kalfje weg huppelen richting stal. Dat ging nog. Later in het programma kwam de echte rodeo op gang. Op paarden die krankzinnig werden van de band die hun lies afknelt ( en wellicht hun testikels) zo lang mogelijk op het bokkende dier bljven zitten zonder ervan af te vallen. Eenmaal voldaan wordt het paard van deze band bevrijd en houdt hij direct op met bokken. De stress van deze dieren in het smalle hokje waarin ze geprepareerd worden is afschuwelijk. Wat een primitieve banaliteit. Anty en ik en ook Marianne en Emiel vonden het  vermaak in elk geval niet top en wilden dit ook niet langer meer aanzien. Gelukkig vertrok de eerste bus terug naar het hotel rond half tien. Voor zover ik weet komt dit rodeo rijden voort uit het temmen van wilde paaden. Nu de paarden niet meer wild zijn worden ze dus maar gemarteld om hetzelfde effect te behalen.

Deze omgeving ademt nog wel steeds het oude westen uit.  Bij de ingang van menige ranch staat z’on entree boog met een in smeedijzer gemaakte naam van de ranch: Eagles Ride, Waltons Head of Shell Creek Ranch. Nu nog eens proberen daar een foto van te schieten… 

   

Advertenties

21 juni. Rapid City – Sheridan. 470 km  ca. 8 uur

  

Rapid City uit in de ochtend. Het had vannacht weer flink gespookt. Regen met gigantische wind. Maar de dag begon lekker fris met een strakblauwe lucht. Eerste stop was natuurlijk Mount Rushmore. Het nationale monument van de Amerikanen. In de harde granieten rotsen op ca. 1600 m zijn de hoofden van vier presidenten uitgehouwen. 
 

150 jaar geschiedenis. George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt, Abraham Lincoln. Van 1927 to 1941 is er door ca 400 medewerkers aan dit enorme monument gewerkt.

 
Een mooi verhaal hierbij is dat van de leider van de Indiaanse Lakota stam, Henry Standing Bear. Hij vond dat het best was dat de grote leiders van de witte man werden vereeuwigd in de rots, “Maar”; sprak hij, “My fellow chiefs and I would like the white man to know that the red man has great heroes too.” Er wordt sindsdien, iets verder op, gewerkt aan het grootste beeldhouwwerk ter wereld. De legendarische Lakota leider ‘Crazy Horse’ zittend op zijn paard en met een hand vooruit wijzend naar het land dat van de Red Man was.  

  

Daarna een prachtige bergweg gereden die ons over de Needles Highway liet rijden. Op ca. 1700 / 1900 m hoogte een slingerende weg langs prachtige rotsformaties. Zeer de moeite waard, enig minpuntje was dat de tijd die wehadden om onze geplande tussentijd te klokken wat onder spanning kwam te staan… Wat is het dan toch leerzaam om met elkaar in zo’n kleine ruimte te moeten blijven vertoeven. ( Say no more).  

Montain Highway

  

Needles highway, vanwege de naaldvormige rotsen

 

 Dit was ook ongeveer het staartje van South Dakota en zo bracht onze route ons verder in Wyoming. Dag Donald Duck, welkom Lucky Luck. En in een moeite door: Welkom Clint Eastwood in alle western films die we hebben gezien. De prairy. In dit jaargetijde nog met sappige groene weiden, koolzaad en volgens mij, rozemarijn. En niet teveel over gewoon asfalt vandaag. Nee. Gravel. Gravel en nog een keer gravel. Zeker 100 km over dit soort wegen. En fabeltastich bergje op en dan een dal (met een hoofdletter, zo ongelofelijk groot) weer in. Treinen met 2 km lang kolenwagons over een enkel spoor. Telefoonpalen langs de weg. En dan om de 20 km een oprit naar een boerderij met een postbus aan het uitgestorven gravelpad. We verbazen ons over veel dingen. In de middle of nowhere staat er dan ineens een waarschuwingsbord met de tekst: pas op schoolbus stop! En dat houdt in dat -als er een schoolbus stopt- je stil moet staan om de kinderen veilig uit te laten stappen. Maar waar zijn die kinderen in vredesnaam?? Te wonderlijk. Het leuke is dat we vanwege deze rally juist dit achterland zo goed te zien krijgen. Met een gewone trip zou je er niet aan denken om dit soort moeilijke wegen te nemen. Maar het brengt ons wel bij heel geïsoleerde plekken waar ook mensen wonen en leven. Het geeft ons een kijkje in een heel speciaal gebied iedere keer.

Onderweg hebben we iedere dag een verzamelpunt voordat een regularity begint. Vandaag stopten we in Upton. Het bord aan eht begin van het gehucht roemde: Welcome to Upton Best town of the world. De foto’s tonen het omonstotelijk bewijs. We hadden en lunch in Remy.

 

Gastvvvrij welkom geheten door een Moose

  

Vergane glorie laten ze hier mooi staan roesten

  

En dan natuurlijk de levendige aanblik van Upton!!


 

We slapen vanvond in Sheridan. Op weg hiernaar toe zagen we aan de horizon de contouren van de Rocky Mountains, met hier en daar sneeuw op de toppen, opdoemen. Inmiddels hebben we 6.400 km achter ons liggen. Het is bijzonder om zoveel dagen met totaal onbekenden op pad te zijn en heel intensief met elkaar om te gaan. Je ziet elkaar overal. Buiten de Nederlandse deelnemers dan. Maar geleidelijk krijg je meer contact met een aantal van hen. Erg leuk.

 

20 juni. Rapid City. Rustdag

Vandaag was er een rustdag in het programma. Na al deze intensieve dagen wel fijn. Het ritueel van de vorige rustdagen herhaalt zich gestaag. Anty en Mick aan de klooi met de auto’s. Elkaar lekker helpen, naast elkaar geparkeerd en af en toe eens even bij andere sleutelende buurmannen kijken hoe de zaken daar staan. Grace en ik gaan een stuk lopen; voor de beweging en richting Shopping Mall. What Else!!. Starten met een Starbucks en dan in de airco de winkels scannen. Ik heb een goede gids aan Grace, dat laat zich raden.
Onderhand liggen de vriendjes onder de auto’s, in de motorruimte en waar niet verder. De temperatuur was rond de 30 C, dus jongens goed drinken. Technisch geen verrassingen te melden, gelukkig.
Het middagprogramma hield toeristische inspanningen van de hoogste orde in. We zijn naar Bear Country gegaan. Een wild park waar naast beren ook mooses, elks, raindeer en mountain goats en andere wilde dieren die hier voorkomen te zien waren. Je kon er door heen rijden en dan alles bekijken…. Met 30 C is dat een te grote oefening voor de MG en de Mercedes. Alle enorme Pick Up trucks voor ons stonden overal stil. Dat kon, zolang je maar aan de rechterkant van de weg blijft. Pick Up’s zijn groot en blijven midden op staan… Inhalen was een avontuur en echt niet de bedoeling. Foto’s heb ik niet echt met de telefoon kunnen maken, wel met de gewone camera maar die kan ik niet op de site zetten.Inmiddels wel!!DSC04864

DSC04863

Jonge beertjes werden hier in het park opgevoed omdat ze dan veel meer overlevingskans hebben dan in het wild. Nu blijven beide jongen in leven, in het wild sneuvelt er altijd één van de twee.

DSC04855

Mountain goat. Dit vindt Joris leuk!!

En dus met een bijna kokende motor had Anty het beestjes kijken al snel gezien. Weg hier. Op het parkeer terrein de auto’s even laten afkoelen en het baby beren gedoe nog even bekeken. Te schattig, jonge beertjes die met elkaar spelen. Het blijkt dat de jongen minder kans op overleven hebben wanneer ze bij de moeder in gevangenschap worden opgevoed. In dit babyberen veblijf blijven alle jongen leven en worden niet door de ouderen verdrukt. Te leuk, die kleine spelende beertjes en ook trouwens wolfjes. Het was verder wel genoeg van het toeristische, voor een dag. We hebben nog wel gelachten. Een ander stel uit onze rally groep reed ook door dit parkje. Ramen dicht is toch wel de bedoeling. Op een gegeven moment klinkt door de luidspreker van het park: ” Car twenty four! Close your windows, please!” De Luxenburgers waren ongeoorzaam geweest en hadden met een open raam de beesten gefotografeerd!! De rallynummers staan natuurlijk levensgroot op de deur van de auto. Dus voor de marshall een goede aanwijzing wie hij moest toeroepen.

Iedereen die de auto’s tijdens onze stop ziet, spreekt ons aan. Heel open en onbevangen. Ze zijn allemaal geinteresseerd en maken zeer makkelijk een praatje. Heel leuk om te ervaren. Maar ook in die shopping mall worden we gevraagd wat we aan het doen zijn, waar we vandaan komen. Meer dan alleen maar beleefde praatjes; ze vinden het verhaal helemaal ‘ Awesome’ .

Gisteren zijn we uit Bismarck dus over een voorportaal van de Great Plaines hiernaar toe gereden. Zo prachtig. Staat er aan het begin van zo’n dorp dat uit een kerk en drie huizen bestaat: Welcome in St. Gertrude, 260 inhabitants. En dan weer 100 km niks. We lunchten in Faith, Established in1910. (Net zo oud als de Hilversumsche Golf Club). En wel 421 inwoners. De avond in het hotel in Rapid City zien we enorme onweers buien over de uitgestrekte plaines. Blijkt dat ze in Faith een storm hebben gehad en hagelstenen zo groot als tennisballen. Het begint ook wel weer tornado seizoen te worden hier. Nu hoor ik het onweer ook alweer naderen…

Ons programma gisteren heeft ons ook nog naar Dead Wood gebracht. Ook zo’n historisch hoogte punt. Hier heeft de laatste Gold Rush plaatsgevonden. Rond 1874 is hier na een aardveschuiving of zo goud gevonden. In no time was het dorp een bruisend middelpunt voor fortune seekers, gokkers en …Chinezen. Die zagen wel brood in het voorzien van de voorraden en zetten winkels op. Grote namen die nu nog de boven toon daar voeren zijn Calamity Jane en Wild Bill Hickock. Wat een history!! Het dorp is een grote kermis. Wanneer ik de foto’s weer voor elkaar heb zal ik die toevoegen. Volgens mij zijn Carlot en James hier in traditioneel western tenu op de foto gegaan!! 

Dead wood, niet alleen dode bomen. Ook Wild Bill was shot here!

Zo komen we onze tijd dus door en het is fantastisch. Ik denk ook dat we vanaf hier veel mooie dingen zullen gaan bekijken. Morgen staat Mount Rushmore op het programma. De hoofden van de vier staatsmannen uitgehouwen in de rots. We zullen ongetwijfeld door nog meer adembenemend gebied trekken. Wat te denken van The Needles Highway, langs rotsformaties.

Hou jullie op de hoogte.

De route

Op deze dag was ik niet voorbereid. Wat een magnitude. De afstanden. Ik blijf er maar over schrijven. Het kan niet anders. Het eerste gedeelte van de dag reden we nog door North Dakota. Nog meer nijver agrarisch gebied. Gelukkig staat de mais en het graan nog niet hoog. Dat maakt de uitzichten nog intenser. De lucht erboven maakt, dat je vanwege de enorme verte die je ziet, de bolling van de aarde ervaart. Om even een indruk te geven van de afstanden. Gisteren toen we naar Bismarck reden hebben we ongeveer 250 kilometer door landbouwgebied gereden. Vandaag vanuit Bismarck was het nog steeds hetzelfde. Zeker weer 200 km enorme landerijen met een enkele soort graan of mais. (Ik moest wel aan de bijen denken, er stonden wel hier en daar een aantal bijenkasten in de velden, – waar halen die hun honing vandaan wanneer de bloei periode over is. Weinig bebloemde stroken of bosranden). Maar goed. We gaan de grens met South Dakota over en het landschap verandert. De begroeiing wordt steeds meer alleen nog maar grasland met eindeloze velden koolzaad. De heerlijke geur van deze bloeiende bloemen zat helemaal in de lucht. Hier en daar in het heuvelige landschap dat ook niet ophoudt met in de graslanden grazende koeien. Nou ook weer niet super veel. Je krijgt niet het gevoel dat je naar Rawhide zit te kijken qua aantallen koeien. Door de openheid kan je de rechte weg voor je voor minstens dertig kilometer volgen. Daarna verdwijnt de weg over een heuvel om nog een 30 tal kilometers door te gaan over de heuvels en de prachtige rotsen. Wel duidelijk dat we onder de indruk waren.

De Mercedes in de uitgestrekheid

 

Morgen zal ik meer schrijven. Er is nog best wat meer te melden.

IMG-20150621-WA0007

Beren! (In het berenpark)

IMG-20150621-WA0001

Zolang ze nog samen in de achterbak passen…

 

20 juni, Rapid City. Vandaag hebben we weer een dag zonder rally en blijven we in Rapid City. Anty zal ook eens even zijn verhaal aan de site toevoegen:

So far, so good. Sonja navigeert als een Sonnetje en heeft het inmiddels heel goed in de vingers. Vooral de regularity secties weet ze inmiddels goed aan te geven qua tijden en route en of ik sneller of langzamer moet rijden. Geen gemakkelijke job, want je moet op een paar meters tegelijk kijken (stopwatch en afstandmeter) op een bepaald moment en dan vlug in het route boek naar de referentietijden en afstanden. En je moet ook nog opletten of je niet ergens links of rechts moet. Tijd om naar de weg te kijken is er eigenlijk niet, maar als het wat snel gaat en bochtig is of als er veel kuilen en hobbels zijn is dat wel lastig (weet ik ook uit eigen ervaring). Het ’s morgens vroeg als je nog niet helemaal wakker bent uit een stad navigeren, of aan het eind van de dag als je behoorlijk moe bent een stad weer in is ook lastig, maar we komen er altijd.

IMG-20150621-WA0006

 

IMG-20150621-WA0005

Kunst van oude materialen

De MG loopt in feite ook als een zonnetje maar heeft wel wat last van de warmte. Dat merkte ik gisteren weer met een buiten temperatuur van meer dan 30 graden en een klim naar ruim 1700m. Gaat nog goed maar is telkens wel weer spannend. Niet teveel toeren draaien is het enige dat ik kan doen. Het lage octaan gehalte van de benzine hier (87 of 91) werkt daar ook al niet aan mee (minder power en hogere warmte productie). Ook in de auto wordt het dan behoorlijk warm. Ben benieuwd hoe we het gaan redden straks in het warme Nevada gebied. Zoals al eerder gemeld begonnen we met een los zittende benzine leiding in Halifax. Heeft geen problemen meer gegeven. Daarna een niet goed zittende olie keerring in de achteras waardoor er olie in de remtrommel liep. Na correctie heeft dit niet meer gelekt en de remschoenen waren gelukkig nog schoon van olie. Na de slechte wegen in Nova Scotia heb ik de (verstelbare) schokbrekers een tandje slapper gezet. Gaat nu beter op slechte wegen (minder bonkerig). Het feit dat de Mercedessen minder last hebben van slecht wegdek komt omdat deze een veel langere veerweg hebben dan de MG. De oppompbare luchtbalgen op de achteras van de MG bewijzen overigens wel hun diensten, doordat de auto daarmee goed op hoogte is te houden aan de achterzijde en de veren en schokbrekers achter minder belast worden. Eergisteren merkte ik dat er speling zat op het rechter voorwiel. Tijdens de lunch geprobeerd dit te verhelpen, maar dat ging niet. Gelukkig waren we ’s middags vroeg in het hotel zodat we daar wat meer konden demonteren. Ik had al een nieuw lager klaar liggen, maar met het verwijderen van een paar dunne vulringen bleek de speling op te lossen. Dit alles overigens met de hulp van de technische ploeg; dit zijn werkelijk tovenaars en weten voor elk probleem een (tijdelijke) oplossing. Een ander euvel is de modder. Dat kleeft als cement aan alles vast en klontert ook aan de binnenzijde van de velgen. Deze raken daarvan in onbalans met een trillend stuur tot gevolg. Dus onder de auto liggen en het eruit krabben of als je toevallig een wasplaats met een hoge druk spuit tegenkomt de boel schoon spuiten. Verder heb ik nog last van een remschijf die niet helemaal vlak/recht is waardoor deze gaat trillen bij het remmen. Kan ik helaas niets aan doen. Vandaag een ‘rustdag’ in Rapid City dus beginnen met werk aan de auto. Wielen er af en ophangingen, remmen en onderkant inspecteren (m.n. op lekkages). Verder wil ik vandaag de bougies controleren en zonodig vervangen. En natuurlijk ergens een wasplaats opzoeken met hoge drukspuit en stofzuiger (stof zit overal na de eindeloze gravelwegen waar je met 80 a 90km/u overheen gaat).

Tot zover een iets minder toeristisch verslag van deze fantastisch mooie tocht en onderneming.

19 juni Bismarck- Deadwood City- Rapid City. 436 km in 10 uur

18 juni. Grand Forks – Jamestown – Bismarck. Afstand 440 km in ong. 5 uur

 

IMG_0573

Zoals Joris altijd zegt met dit soort gebied: Marioland, een van de spelletjes van Nintendo!!

Van Grand Forks kan ik niet zeggen dat ik daar enige blijvende herinneringen aan heb. Behalve dan dat we wederom het doorgekookte buffet hebben gelaten voor wat het was. Dit keer stonden de gamellen opgesteld in een vergaderzaal met een zwart plafond, de tafellakens waren zwart, zo ook de servetten. De sperzibonen keken me mistroostig aan, de puree zag er uit als cement en wat voor een vleesmassa moest doorgaan was onbeschrijfelijk. We klagen wel over het eten bij de organisatoren, die verder enorm hun best doen en alles tip top voor elkaar hebben. Ze zijn onvermoeibaar bezig om alles gladjes te laten verlopen. Maar hoofdstuk F & B staat kennelijk niet in het draaiboek. Dus naar een restaurantje in het hotelcomplex gegaan voor wederom een lekkere pasta of pizza die er heel goed uitzagen en idem smaakten. Het ontbijt is al een even groot drama. Hadden we de eerste dagen in Canada nog een grote keuze aan fruit, allerlei soorten cereals en muesli, normaal brood en zelfs kaas. Eenmaal is de VS werd dit gereduceerd naar bakken vol met scrambeled eggs ( vaak een dikke koek drijvend in water), baked bacon, sausages, baked patatoes in twee soorten, geen cereals maar gelukkig wel wat vers fruit. Ook daar hebben we uiteraard commentaar op. Wel jammer om te moeten klagen omdat het verder zo leuk is allemaal. Hoe dan ook. Het helpt niets want de organisatoren zeggen dat de Amerikanen er geen bal van snappen. Nou, in dit land kan je niet omkomen van de honger, dus het komt allemaal wel goed, ha, ha!!

 

Ja, ja, zo’n typisch Amerikaans plaatje. Toet, toehoeet!! Twee grote locomotieven met 1,2,3,4,… tellen, tellen tellen 105 vrachtwagons. Kost een tijdje want hard rijdt zo’n gevaarte niet.

 

 

Nu de dag van vandaag. Uiteraard toerden we weer verder door het uitgestrekte North Dakota. Het zou een korte dag worden. Op een lange rechte weg konden we onze afstandsmeters even controleren. Veel deelnemers hadden moeite om de juiste snelheid op de Regularity’s te rijden. Dan is een dubbelcheck of de apparatuur goed is afgesteld geen overbodige luxe. Wij kwamen tot de conclusie  dat er een kleine afwijking van ongeveer 1 % zou kunnen zijn. Daar is rekening mee te houden. Op de enige Regularity die we deze ochtend hadden zouden we eens kijken of we wat met deze wetenschap konden… En ja hoor. Over een lange grindweg met hier en daar wat haakse bochten met een totale lengte van 14 kilometer, moesten we een gemiddelde van 63 km rijden. Nou zeg. Ineens zijn dit soort proeven leuk!! Als je maar succes hebt!! Voor ons doen een prima score ( 7 sec. naast de ideale tijd) en tijdens de uitslag bleek dat we het 2 seconden beter dan de Mercedessen hadden gedaan. Och, als een kind zo blij!! Morgen zien we wel weer. Het ligt zo aan het traject. Op te hobbelige bos- en grind padden springt de MG van z’n padje. Wil rechtdoor in plaats van een bochtje maken. Zeer ongezond voor auto, rijder en navigator. Gas eraf en rustig aan. Hou de boel maar heel. Dus al die mini seconden.. Laat maar lekker. We doen dit hoe dan ook voor onze lol.
Rond het middag uur stopten we bij een toeristisch attractie vlak bij James Town; Frontier Village. Een klein origineel behouden 19e eeuws settlers dorpje. Met nog een bisonmuseum daarbij. Wel aardig om even doorheen te lopen. Anty had het gevoel dat er onbalans in de voorwielen zat. Bij een nadere inspecties bleek er speling in het rechter voorwiel te zitten.

 

Owen en Jamie Turner, kundige Mecanics helpen om het probleem te analyseren.

 

 


De toeristische ontspanning!!

Toch wil in nog een ‘live’ General Store spotten!

 

17 juni Duluth – East Grand Forks. Afstand 591 km in 10 uur.

Vandaag even geen reisverhaal want het internet is zo slecht dat de foto’s niet worden opgeladen op de I-pad en het verwereken van de tekst ook heel veel tijd kost.

Jammer, morgen zal ik hopelijk wel weer meer over deze dag kunnen vertellen. Alles goed gegaan en weer mooie dingen gezien.  

Hier alvast de kaart van die dag.

De grap is dat je na een paar dagen alweer bijna vergeten bent hoe we zijn gereden. Dus een dagboek per dag bijhouden is wenselijker dan een dagje overslaan. De avond dat we in Duluth aankwamen regende het. Ik moet zeggen dat de gevreesde warmte nog niet is aangebroken. We hebben over het algemeen redelijk weer maar voor een juni maand had ik wel wat meer zon verwacht. Toen we vanuit St. Ignace vertrokken was het strakblauw, wel koud, ong. 12 C en veel wind. Vol goede moed toch maar in een korte broek. Want wie weet komt de warmte vandaag, hoewel de voorspellingen voor Duluth niet goed waren. Regen. Dat klopte ook. Onderweg wel een keer gestopt om een plaatje te schieten van de kust van Lake Superior waar we de hele dag langs reden. Hoe dan ook, kwamen we met stromende regen de parkeerplaats op. Die avond in een hele leuke kroeg gegeten. Want als we ons aan de blije lopende buffetten van de organisatie houden dan zullen we deprie terug komen. De variatie gekookte boontjes, gebakken aardappelen, PUREE, en bakken met overgare stew komen ons meer dan onze neus uit. Dus op naar een naastgelegen kroeg. Hippe biertjes en lekker Italiaanse happen. Bijgaande spreuk spreekt boekdelen:

Nu nog een mooi plaatje van uitzicht vanuit het hotel: 

Nu over de dag van Duluth – East Grand Forks


Dit soort wolkenluchten zijn heel typerend voor het gebied waar we doorheen rijden. De onafzienbare vlakten. Kaarsrechte wegen voor kilometers achter elkaar. Gelukkig worden we wel bezig gehouden met allerlei omwegen waardoor we door gevarieerd landschap rijden. Maar ja, het zijn wel afstanden. Een hele gave manier om het land te zien. Begin van de dag werd gedomineerd door een gebied met bossen, overal meertjes, meren en ander soort watertjes. Hier waren de wegen ook met veel bochten en heuvel op, heuvel af. Meer stuurmans werk te verrichten voor Anty en veel boeiender uiteraard dan de kaarsrechte wegen van de foto. Zo gehoopt een eenzame Moose te spotten. Dat geluk hadden we niet. Maar herten te over. Voor onze auto stak twee keer een hert over, een keer met jong. Gelukkig kijken ze goed uit. De snelheid ligt toch hoog. Niet alleen bij ons rallygangers, hoor. De locals rijden ook stevig door. En vrachtauto’s helemaal. Best iets. Wanneer je met zo’n klein autootje als de MG voorbij wordt geraasd door een Mega vrachtauto. De laadwagen zit zo hoog dat we met gemak eronder kunnen schieten…. Afkloppen. Geen goed plan! In de meren heb ik regelmatig bever eilanden gezien en een tijdje terug in de bossen bij Old Forge zag ik een hele dam. Geen bevers gezien, trouwens. Over dieren gesproken. We hebben een grote schildpad zien oversteken. Twijfelend stond hij aan de kant van de weg… Oh, dacht ik: ” We moeten stoppen en hem over te laten steken”. Maar goed dan ben je alweer zo honderden meters verder en achter je zitten ook weer mensen die doorrijden. Maar hopen dat die schildpad weet wat hij doet. Exemplaar van zeker 30 cm lang. Ook nog wilde kalkoenen met jongen gezien.  De bossen en watertjes leken maar niet op te houden, wat is dit land groot. Aan het eind van de dag reden we de grens met de volgende staat binnen, we waren van Michigan, ik geloof door een klein stuk Minisota, in North Dakota ingekomen. Het gebied veranderede van karakter. De dichte bossen maakten plaats voor weilanden zover je maar kon kijken. Steeds meer agrarisch gebied. Zo enorm uitgestrekt. Ik heb even op de kilometers gelet. We zijn alleen al op deze dag 150 kilometer door landbouwgebied gereden. De dag daarna zal niet veel anders zijn en al met al staat de teller nu al op 500 kilometer onmetelijk grote graan of maisvelden. Toen waren we dus in Grand Forks. Er wordt hier heel veel tarwe verbouwd. Het overgrote deel van de pasta die in de VS wordt geprodueerd is van Durum tarwe uit North Dakota. Verder stonden de maisplantjes nog laag bij de gond zodat we nog verder konden kijken.

De rally resultaten waren deze dag niet om over naar huis te schrijven. Laten we maar lekker rijden en genieten. Dat is toch lastig voor Anty. Hij wordt tijdens de Regularity’s heen en weer geslingerd door het gevoel dat hij het toch moet kunnen halen, die tijd en !! Oeps, weer een gat, stenen en hobbels waar de MG van uit de bocht kan vliegen. Heel enerverend allemaal.