22 juni. Sheridan – Garryowen – Cody. Afstand 460 km in ca. 9 uur

  

 Hemelsbreed zou je denken: “Wat een kippen-endje van Sheridan naar Codi. De realiteit is dat we vanuit Sheridan naar het noorden zijn gereden om in Garryowen het monument te bekijken van de slag die General Custer fataal werd. Hij verloor hier een cruciaal gevecht tegen de Indianen die zich verenigd hadden. De Sioux, Cheyenne en nog een stam (folder lezen, ha, ha) hadden de krachten gebundeld en verzetten zich tegen de oprukkende westerse beschaving waaraan ze moetsen voldoen. Het werd hen niet meer gegund om hun traditionele manier van leven in stand te houden en als rondtrekkende nomaden over de vlakten te kunnen blijven leven. Tevens waren ze waren verplicht om bijvoorbeeld in het leger te dienen. Dat was een stap te ver. Generaal Custer was zogezegd onoverwinnelijk en zou de Indianen wel klein krijgen werd gedacht. Dit viel echter anders uit en op deze plek is de ‘veldslag’ gewonnen door de gezamelijke Indianen stammen. Custer en zijn mannen zijn allemaal gedood (200 +). Deze overwinning van de indianen bracht een ommezwaai teweeg in de houding van de Westerse mens naar de Indianen toe. Zover de cultuur. 

 

Het monument is van naam veranderd. Eerst Custer Monument; nu Little Big Horn Battlefield. hier een wijze spreuk op de gevel

 

Hier werd uitleg gegeven over de gebruikte materialen uit die tijd, zowel van de indianen als van de soldaten

 
De route was weer even subliem als alle dagen die we al gehad hebben. Nu weinig tijd om te schrijven en ik hoop later meer te kunnen vertellen over de Big Horn Mountains ( 2700 m) en ons verblijf in Cody!! Inmiddels na een lange dag in Idaho Falls aangekomen maar daarover meer in het verslag van 23 juni. 

De weg van Garyowen terug  leek weer meer op het rally gebeuren wat we gewend zijn na 16 dagen. Zelf de prairy went. De vergezichten, de eindeloze vlakten. Prachtig. Tijdens de lange afstanden tussen de aankonooppunten tuur ik wat om me heen. Probeer dieren in de velden te spotten. En daar heb ik wel geluk mee. Op dit traject een Coyote gezien, verschillende Pronghorns, dit is een Antilope achtige hertensoort die hier regelmatig voorkomt. Ook enige marmoten die op stokstaartjes lijken: Goofers of Ground Dogs worden ze genoemd. Helaas ook de nodige ‘Roadkills” langs de weg zien liggen. Wij doen hier helaas ook zelf aan mee. Het valt maar moeilijk te voorkomen een klein marmotje of iets dergelijks te ontwijken. Aan het eind van de tocht zal ik de trieste balans opmaken. 

Tegen 3 uur gingen we de eindeloze vlakte af en togen we naar het berggebied van de Black Mountains. Adembenemende vergezichten over de vlaktes die we net hadden afgelegd. Het doel was weer een Regularity over een grindweg, zoals altijd. Dit keer was het gortdroog grind en dat glijdt nog mee. Het is toch wel ‘avontuurlijk’ om dan met een snelheid van dit keer maar 48 km gemiddeld te rijden. Ze klokken je 2 x tussentijds en je weet niet waneer dat is. Dit alles houd je, zo goed als je kan, bij met stopwatch en schema. Goed, ik kreeg de indruk dat we een redelijke tijd draaiden behalve de tweede tussen tijd. Niet dus. Niks aan te doen en zelfs een plaatsje gezakt in het klassement. We doen ons best en willen verder gewoon lekker op de weg blijven. 
  
 

Toen Cody. Het stadje dat genoemd is naar de ‘beroemde’ ( William) Buffalo Bill Cody. Alles ademt koeien en rodeo. Cowboyhoeden en cowboy boots, geruite overhemden; the works. Dus wel lachen. Met elkaar in en bus naar het uitje van de hele trip… De Rodeo. Wereld beroemd in Cody en omstreken. Gesponsord door menig lokale  grootheid. En daar zaten we met gratis cowboyhoed op en een geruit shirt op de tribune. 

 

Lokle held!

  
 De show kon beginnen. Lassowerpen om een kalf dat probeert weg te komen. Kalf op de grond smijten, poten binden en dat in de snelste tijd doen. Daarna mag het kalfje weg huppelen richting stal. Dat ging nog. Later in het programma kwam de echte rodeo op gang. Op paarden die krankzinnig werden van de band die hun lies afknelt ( en wellicht hun testikels) zo lang mogelijk op het bokkende dier bljven zitten zonder ervan af te vallen. Eenmaal voldaan wordt het paard van deze band bevrijd en houdt hij direct op met bokken. De stress van deze dieren in het smalle hokje waarin ze geprepareerd worden is afschuwelijk. Wat een primitieve banaliteit. Anty en ik en ook Marianne en Emiel vonden het  vermaak in elk geval niet top en wilden dit ook niet langer meer aanzien. Gelukkig vertrok de eerste bus terug naar het hotel rond half tien. Voor zover ik weet komt dit rodeo rijden voort uit het temmen van wilde paaden. Nu de paarden niet meer wild zijn worden ze dus maar gemarteld om hetzelfde effect te behalen.

Deze omgeving ademt nog wel steeds het oude westen uit.  Bij de ingang van menige ranch staat z’on entree boog met een in smeedijzer gemaakte naam van de ranch: Eagles Ride, Waltons Head of Shell Creek Ranch. Nu nog eens proberen daar een foto van te schieten… 

   

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s