Naarden, weer terug naar normaal.

Nu we alweer een week thuis zijn is het tijd om een balans op te maken over deze ontzettende leuke reis.

Er zijn een paar dingen die ik nog zou vertellen. Een daarvan is de Roadkill. Onderweg hebben we veel platgereden beestjes gezien. We hebben aan dit aantal zelf helaas ook bijgedragen. Gelukkig geen herten, stinkdieren of opossums. Wel een paar chipmuncks – van die vrolijke Knabbel en Babbel knaagdiertjes. Verder een eekhoorn, Anty probeerde hem nog te ontwijken maar te vergeefs en nog een plevierensoort. Die bleef heel lang stil op de weg zitten en bij het opvliegen was het gedaan met de plevier. Wij houden onszelf voor dat hij al een klap van een andere auto had gehad en daarom duf was… Dus vijf doden te betreuren. Twee chipmuncks heeft Anty door een zeer goed gecoördineerde actie tussen Chipmunck en Driver weten te ontwijken. Dan was daar nog de schildpad die met gestrekte hals langs de weg stond te kijken, ergens in Canada. Precies in de bocht van de weg. Wij konden hem ontwijken maar of deze schildpad ‘Hermann the German’ heeft overleefd vertelt het verhaal niet. En van hem zullen we het niet vernemen.

Dat brengt me op een andere belofte uit een van mijn eerste verhalen. De ‘look-a-likes’ . Zo was er een man die sprekend leek op Richard,de echtgenoot van Hyacinth, in de Engelse serie Keeping up appearances. Alles klopte, dezelfde houding en gelatenheid. Alleen zat er in deze Ed Howle wel wat meer pit. Met zijn vrouw Janet hebben ze al heel wat kilometers afgelegd in  hun VW Kever uit 1967. De legendarische herhaling van New York – Paris uit 1908 -hebben ze in 2011 samen in deze Kever gereden. Dan hadden we nog een figuur die zo uit de serie ‘Allo, allo’ kon zijn ontsnapt. Lieutenant Hubert Gruber met zijn ‘little tank’. In dit geval een mooie rode MGC GT uit 1969. Michael en zijn vrouw Marlies hebben heel wat moeten doorstaan onderweg. Deze auto stond veel lager dan onze MG ( en wij konden voor de gelegenheid de veerbalgen ook nog oppompen om nog hoger te komen). Ze zijn een aantal keer vast komen te staan in de modder, ze zijn een dag verdwaald en hebben toen minstens 2 uur lang doelloos rondgereden zonder telefoonsignaal. En nog andere minder prettige ervaringen. Hoe dan ook zijn ze ook in San Francisco aangekomen en daar waren alle ontberingen weer vergeten.  Dan natuurlijk de man die we vanaf dag één Herman the German hadden genoemd. Geen look-a-like maar wel een karikatuur van een man. Hij reed de Jaguar Mark I uit 1958. In Halifax had hij nog een gigantisch imperiaal op het dak waar voor kilo’s en kilo’s onderdelen en een krik op vast zaten. Na 1000 km te hebben gereden was hij aan een set nieuwe banden toe vanwege de zware belading. Na drie rallydagen hebben de mechanics Albrecht aangeraden om dat zware gevaarte van het dak te halen zodat de jag een betere wegligging zou krijgen… En minder bandenslijtage zou hebben. Maar zachtjes rijden was er bij Albrecht niet bij. Menigmaal reed hij een zijweg met een noodgang voorbij en kwam dan vijf minuten later weer vol-gas ons voorbij suizen. Altijd op een plek waar geen gek het in zijn hoofd zou halen om in te halen maar hij wel. Vlak voor een heuvel, in een bocht; steevast over de doorgetrokken streep. Een aantal Regularity’s heeft hij zonder remmen gereden want dan was er weer een remstang of zo afgebroken.

Verder hebben we goede herinneringen aan de paradijsvogel uit New Zealand; Stephen Partridge in de 1961 Ford Galaxy Sunliner die hij in Cleveland had gekocht en geprepareerd voor deze rally. De Ford droeg liefkozend de naam ‘Betty’. Samen met zijn navigator Corgi La Grouw een prachtig stel originele mensen met een grote dosis levensgenieten in hun bast. Stephen was uit te tekenen in de Hawaii print bermuda en dito shirt. Met de bemanning van de Volvo PV 544 uit 1968 Peter Holms en Graham Clifton konden we het ook goed vinden. Twee heren op leeftijd die kalm en rustig het hele circus hebben bekeken en altijd in waren voor een gezellig gesprek. Dan Mike Killingsworth die in de Holden uit 1964 reed. Voor de gelegenheid was zijn vrouw Jenny meegegaan. Ze was een week voor vertrek opgetrommeld omdat de vast bijrijder van Mike helaas vanwege gezondheidsredenen verstek moest laten gaan. Jenny altijd vrolijk en grappig!

Maar hoe dan ook en bovenal hebben we deze mooie ervaring kunnen delen met Grace en Mick. Marianne en Emile en Femke en Tom. We hebben elkaar intensief op de route mee gemaakt. De Mercedessen veel meer in competitie dan de MG. Toch een verschil in mentaliteit en een stuk techniek waarmee de Mercedessen heel goed overweg konden. Ze zijn met hun team Triple Dutch maar mooi tweede geworden. De Engelse specialisten hebben ze moeten laten voorgaan. Een hele mooie prestatie!

Vooral voor Anty heeft natuurlijk boven aan gestaan dat hij met zijn eigen geliefde MG dit hele avontuur heeft beleefd ( en met mij, zei ik bescheiden). Alle ruim 9.800 km zelf aan het stuur. De auto heeft aan alle verwachtingen ruimschoots voldaan en de spanning die soms in Anty’s bassie zat was wat mij betreft niet nodig. Zoals ik in het begin al meldde: De MG purres like a kitten. En dat is tijdens de hele reis niet veranderd. Dus op naar nieuwe avonturen!

Dan alle volgers van deze site!! Dank jullie wel voor de leuke reactie en de vele complimenten. Ik heb met veel genoegen dit verslag gemaakt. Tot een volgende keer!

DSC04941
Yellowstone Park
DSC04849
Marianne, Grace, Mick, Sonja, Emile

!DSC04732 DSC04733

Advertenties

28 juni – 1 juli San Francisco

Wanneer je dan de volgende dag wakker wordt is het avontuur voorbij. Op een onderdeel na. De auto’s gaan deze dag naar de transporteur die het vervoer naar Nederland verder zal regelen. Dus daar gingen we in colonne. De Daffia! 3 Mercedessen en 1 MG. De Nob Hill weer af. Hellingen van 25 à 30 ‘. De stad uit, weer een mega brug over richting Oakland. DSC05090DSC05093

Die middag  zijn Anty en ik met de cable-car naar het havengebied gereden om fietsen te huren en naar de Golden Gate brug te fietsen. Een enorm leuke tocht.

DSC05103DSC05106

DSC05108                        IMG_0940                                                                                  IMG_0938

DSC05122

Een knap staaltje werk zo al met al. Dan moet het ook nog tegen een aardbeving kunnen!!

DSC05139 DSC05134

DSC05132

Het was de spierpijn in de kuiten die avond meer dan waard! Hoe dan ook hebben genoeg beweging ingehaald in deze paar dagen San Francisco. Naar een heerlijk Peruaans restaurant aan de haven lopen. De volgende dag maar weer de stad verkennen. Het beroemdste straatje van San Francisco is Lombard Street. Het is zo steil dat de weg zig-zag naar beneden loopt. De toeristische klapper voor iedereen. Auto’s rijden allemaal een voor een dit bijzondere straatje omzoomt met Hortensia’s naar beneden.

DSC05155
De elektra kon ons ook verbazen!

.DSC05161

DSC05153
Een kijkje in het Cable Car museum op weg naar Lombard street

Dan nog maar even doorlopen naar Chinatown. San Francisco heeft de grootste Chinese gemeenschap buiten China. Alles is helemaal Chinees; de winkels, de borden de lantaarnpalen. En de restaurants. Emile en Marianne hebben een paar jaar in Hong Kong gewoond en kozen voor onze slotavond een heel echte Chinees uit om Peking Duck en Crab te eten. Wat een enorme leuk manier om afscheid van elkaar te nemen en van San Francisco!

!IMG_0981  IMG_0975

IMG_0984DSC05169

28 juni – Eureka -San Francisco Afstand 500 km in 8 uur

Vertrekkend uit Eureka leidde de weg ons langs de Avenue of the Giants. De enorm grote Cypressen die hier groeien. Gisteren was het ons al opgevallen dat de bomen die we steeds meer zagen kaarsrecht en mega hoog waren, dus dachten we eigenlijk dat dit die Sequoia’s wel zouden moeten zijn. Maar nee, hoor. Nu reden we dus echt het befaamde gebied van de Sequoia’s binnen. Geschat zullen ze zo ongeveer 80 meter of hoger zijn, de diameter bij de voet is 3 a 4 meter. De toeristisch trekpleister was natuurlijk de boom waar we doorheen konden rijden.  

DSC05013DSC05032

Deze Chandelier Tree is 2400 jaar oud, 80 meter hoog en ondanks het ruwe gat in zijn lijf leeft hij nog steeds.

IMG_0871
Hij kijkt wat beteuterd maar dat komt vanwege de zeemist…
Een prachtige bochtige weg van ca. 65 kilometer lang bracht ons uiteindelijk aan de kust. Omdat dit de laatste dag was van de rally waren er geen Regularity’s meer. Vonden we niet erg, na gisteren. Ja, en dan sta je oog in oog met de Pacific Ocean! De magie liet nog even op zich wachten want er hing een hardnekkige zeemist. Maar hoe meer we zuid reden des te zonniger het werd. Ook de aanblik van deze prachtige kust met allerlei baaien en afgronden, rotsstranden en kleine dorpjes langs de Route 1 was weer helemaal de moeite waard. De vegetatie veranderde ook in deze dag.

We konden de Eucalyptus bomen eerder ruiken dan dat we ze zagen. Palmen en Bougainville langs de wegen. Ja, Sup-tropisch, we zitten hier ook op 41′ Noorder Breedte en 125′ Wester Lengte. Dat in op een gelijke breedtelijn als bijvoorbeeld Marokko. Wat dat betreft wel even een leuk statistiek verhaal. 

We zijn door 14 staten gereden. Op 7 juni startten we op 45’NB / 55’WL in Halifax in Nova Scottia, door naar New Brunswick, Quebec, dat was allemaal nog Canada. De VS in: de staat New York, toen nog even Canada weer in door Ontario, Aansluitend Michigan, Wisconsin, Minnisota, North Dakota, South Dakota, Wyoming, Idaho, Nevada en op 28 juni kwamen we aan in San Francisco de staat Californië. We zijn vier tijdszones opgeschoven en hebben nu een tijdsverschil met Nederland van 9 uur.

De uitkloktijd was deze dag was rond lunchtijd. De opties waren: over Higway 1 langs de kust doorrijden tot aan San Francisco of het land doorsteken en dan de snelweg richting San Francisco nemen. Beiden zouden ons over de Golden Gate voeren! Aangezien het zondagmiddag was en veel weekend-vierders weer zou terugkeren naar San Francisco kozen we voor de snelweg; de afgelopen tijd genoeg bochtige weggetjes gehad. Nog een uur door Zuid Frans gebied met heuvelachtige wijngaarden en nog anderhalf uur snelweg brachten ons dan toch echt bij de Golden Gate!!

Daar reden we dan met onze stoere MG over deze machtige, legendarisch brug!! Pink, pink, traantje achter de zonnebril. De stad lag er imposant bij daar zo op de hill. Links, rechts, omhoog voerde het routeboek ons voor het laatst naar het hotel. The Fairmont boven op Nob Hill. IMG_0877            DSC05058IMG_0892

Een maal in het hotel hadden we nog mooi de tijd om alle spullen uit de auto te halen en een trotse strik op de dappere MG te plaatsen zodat ze heel feestelijk onder de ereboog door kon rijden.

IMG_0893

Die avond hadden we op de 23ste verdieping van het hotel het ‘pricegiving diner’ met alle deelnemers. Het uitzicht was adembenemend, 360′ rondom konden we kijken naar San Francisco in het avondlicht! Betoverend. Tijdens het diner werd een fotoreportage getoond. De fotograaf Gerard Brown, die tijdens deze trip constant foto’s had gemaakt had een enige reportage samengesteld van alle hoogtepunten uit deze rally. Cheers alom bij het zien van al die herkenbare situaties, prachtige actiefoto’s van de auto’s.

DSC05068 DSC05073

DSC05074
De vier mechanics worden uitgebreid in het zonnetje gezet.
De prijsuitreiking met de winnaars die onwaarschijnlijk hard hebben gereden op al die enge weggetjes. Wij een 23ste plek waar we heel blij mee zijn. Veel deelnemers feliciteerden Anty met de MG. Iedereen heeft wel een klein soft voor het bakkie. Erg leuk.

IMG_0899
Geheel links de Golden Gate en midden in de baai de beruchte gevangenis Alcatraz.

27 juni. Reno – Eureka Afstand 600 km in iets meer dan 9 uur

De rit van 27 juni heeft ons toch nog weer kunnen verbazen. Wat te denken van 600 km bergweg. ( Amsterdam – Parijs!) Slinger na slinger door de bergen en bossen. Kijk maar eens op Highway 36. Later meer want het internet is hier super traag.

 

Het hotel in Eureka was wat ‘onder’ de standaard, laten we het daar op houden. De mensen hadden echter wel enorm hun best gedaan. Vriendelijk bij de bediening en erg behulpzaam. Later een leuk filmpje van hoe het er op een parkeerplaats aan toe gaat. Nu een verslag van de laatste echte rally-dag.

Met weinig spijt verlieten we Reno. Hebben we ook weer meegemaakt.  Na een korte rit over de snelweg kwamen we bij de grens met Californië aan. We mochten geen fruit, groenten en planten meenemen… In het dorp Chilcook lazen we verheugt dat hier “The last Chance Saloon” was. Maar we gingen door. De Grizzly Ridge op, een weg door het natuurpark van Plumas National Forest. Onze laatste Regularity op zand. Het was bergachtig, omhoog en naar beneden, droog, stoffig en weer knap ; ‘Oejoejoej’ zullen we maar zeggen. Op een gegeven moment stond er in het roadbook “gully”, dat houdt in diepe geulen overdwars of in de lengte van de weg.  Over de tijd kan ik geen zinnig woord zegen, overleven was meer het credo. Komen we aan de andere kant bij het eindpunt uit waar iedereen zich weer zou verzamelen, horen we Marco Halter een Zwitser met een Ford Falcon zeggen dat hij 5 seconden te snel was… wij 3 minuten te langzaam. Wat je maar wilt. De middag had nog meer bergweg in petto. Nu 2 Regularity’s achter elkaar met een totale lengte van 24 kilometer over asfalt. Wel met de nodige gaten, bochten en afgronden, hoor. Op dit stuk werden we door dezelfde Marco ingehaald. In een bocht naar links en uphill geeft hij even goed gas om ons definitief te passeren. Het linkervoorwiel komt zeker 35 cm van de grond. Zo gaat dat.

Tijdens deze dag passeren we ook nog een onbeduidend dorp. Red Bluff. Maar Red Bluff heeft wel iets speciaals, het is namelijk de geboorteplaats van Tom Hanks. Zo kom je nog eens ergens. Na al die bochtige bergwegetjes doemt dan toch Eureka op. Een mooier woord zou je niet kunnen verzinnen na zo’n dag.

Deze avond hebben de Mechanics een feestje op de parkeerplaats gehouden. Andy, Tom, Owen en Jamie: mannen die iedereen deze afgelopen drie weken op de weg hebben weten te houden. Iedere vrij minuut lagen ze desgevraagd onder auto’s om deze op te lappen. Met originele oplossingen wisten ze de meeste deelnemers in de rally te houden. Marianne had een leuk plannetje. Ze had kleine houten klompjes mee genomen. Die hebben we van een veiligheidsspeldje voorzien en deze als trofee opgespeld bij deze positieve mannen. Tom van den Berg had een prachtig verhaal namens ons: de Daffia. ( zo had Alastair Caldwell onze 4 equipes genoemd= Dutch Maffia)

DSC05008                                       IMG_0860

25 juni. Elko – Reno. Afstand 600 km in ca. 9 uur

  

Ja, ja. Was Elko een gokpaleis. Reno is dat natuurlijk helemaal. Maar daarover later meer. De weg ernaar toe kunnen we ook nog wel even beschrijven. Elko is een groene stad. Maar ben je eenmaal het met water in leven gehouden gebied weer uit, dan is het toch echt weer droge vallei na droge vallei. Wel nog een leukje, twee dagen terug. In een van de valleien voor Elko, komen we dus weer over zo’n ridge. Een groen uitzicht straalde ons te gemoet. Nijver landbouw gebied (alleen mogelijk door de kunstmatige beregening). Staat er een groot bord aan de kant van de weg als entree naar de ranch: Welcome to the de Groot Ranch!! Echte Dutchies. Zo grappig om te zien.

Deze dag reden we door het Shoshone Mountain gebied. Dit is op en top Nevada, warm en droog, veel Indianen reservaten. Dit met de bijbehorende temperatuur van 40 C buiten en natuurlijk nog iets warmer in de auto. Pfft. De zon staat bijn loodrecht boven ons, het is natuurlijk ook 25 juni dus hij staat ook op zijn noordelijkste hoge punt. We zitten hier hemelsbreed op de hoogte van de noord Sahara. Ja, ja nog een Regularity, waarvan Mick in zijn auto al zei: “Oei, geen MG traject” . Klopt. Dus kal aan gedaan en niet op deze tijdsrit gelet. 1 minuur 26 seconden langer erover gedaan dan de sneltsten!!  Overal zien we in de droge vlakten zandtornado’s ontstaan en ik heb er een kunnen fotograferen! 

hier is het nog maar 40 C, ook pfft

 

De tweede proef ging ons beter af.  

Op weg naar onze uitkloktijd stond er langs de weg een bordje: Wild uitzichtspunt met een afbeelding van een steenbok daarbij. Dan denk je ja, ja, zal wel in deze hittel laat geen beest zich zien ( alleen chipmuncks, ground dogs met een ‘deathwish’ die voor de auto nog even willen oversteken – vandaag 2 gemist, die leven nog-). Toch maar even om me heen gekeken. En ja hoor staan er op de rotsen zekr 8 tot 10 steenbokken. Met de grote camera betere foto’s gemaakt. Iphone had ook last van de hitte en kon het allemaal niet meer scherp zien. Een kilometer of 20 daarna zien we opeens een uitgestrekte zoutvlakte. Alles aanwezig hier!! 

Jawel, uit een rijdende auto!
  
Beetje lastig maar helemaal bovenop de rots stan ze. Iphone had hitte probleempjes…

   
De warmte speelt heel veel auto’s parten. Op iedere stop liggen de Technische mannen wel onder enkele auto’s te sleutelen.  En tijdens stops staan alle motorkappen open om de hitte maar een beetje te laten wegwaaien. Maar ook serieuzere zaken. De motor van de Porsche van een Zwitsers stel is in brand gevlogen (liep op drie cilinders door een verbrande klep). Kon nog net op tijd worden geblust’ maar toch. Er is hier ehtanol aan de benzine toegevoegd om de emmissie te verbeteren. Daardoor wordt de boel gewoon te warm. Je kan wel Octaan booster toevoegen maar voor sommige auto’s is dat niet voldoen. Bij de MG helpt het tot nu toe wel. De hele oude Rolls Royce Phantom II uit 1934 van vader en zoon Sia uit Maleisië heeft heel veel problemen (kokende benzine). We hopen dat ze deze rustdag de oude Rolls nog kunnen laten fixen en zo de laatste twee dagen nog mee kunnen rijden naar de finish. We hadden deze dag een vroege laatste uitkloktijd (14h) om nog via een toeristische route langs Virginia City te rijden. Dit hebben we niet gedaan vanwege de hitte en een lange stijle klim in die route (je moet de problemen ook niet naar je toe halen). Om de boel niet te laten overkoken zijn wij met de de Haasjes over de snelweg gegaan. Dit ging ook al in de richting van wat de MG aan hitte kon verwerken, maar de water en olietemperatuur bleven gelukkig constant op een wat hoger niveau. Dus eiegenlijk geen problemen. De Mercedes van Mick en Grace heeft wel een benzine toevoerproblemen. Te hete brandstof, dus maar het zekere voor het onzekere genomen en samen naar Reno karren. Komen we op de rondweg in Reno; houdt de Mercedes er midden op een oprit naar een grote weg mee op. Dood eng maar gelukkig reden de auto’s niet zo hard als op een gewone snelweg. Na vijf minuten ‘cooldown’ wilde het ding wel naar het hotel gelukkig. Dus nu in Reno.

Het hotel is onvoorstelbaar. Wat een KITSCHPALEIS van de hoogste orde.  Natuurlijk wordt het geld hier verdient met gokken. Net als in Elko. Het aantrekkelijke voor de gokkende Amerikaan is dat ze er mogen roken en drinken tijdens het gokken. Dus hangt het hele dagen en nachten rokend en wisky’s drinkend aan de electronische slotmachines. Onvoorstelbaar. De inrichting van dit hotel is ook van een over the top orde. Een televisie met een klassieke schilderijrand erom heen. Barok uitgevoerde schemerlampen en dimknoppen voor alle lampen (kost veel tijd en ergernis om een lamp aan te krijgen). Goudstatijnen bedsprei en dito kussens… TV in de badkamer. Ook zo essentieel. Bubblebad. Wij zitten op de 15de etage en kijken op het zwemparadijs uit op de binnenplaats. Het hele complex is marmer wat de klok slaat. Onderweg naar een van de vele restaurant in het hotel kom je langs twee ‘ Wedding Chapels’; kan je fijn op satijnen stoeltjes trouwen…. (in stemmig beige en bruin). Hier een foto van de entree voor de auto’s. Heaven!!

  
Nou morgen naar Eureka. Het woord alleen al. Daar kunnen we met onze voeten in de Pacific staan!! We houden jullie op de hoogte!!

24 juni. Idaho Falls – Elko. Afstand 655 km in ca. 9 uur

Vandaag hebben we in deze tocht de 5000 mijl overschreden. Het zijn natuurlijk alweer wat meer mijlen nu, maar toch een memorabel getal. Vanaf Halifax tot hier. Nog eens 3 rally dagen te gaan. De auto rijdt werkelijk als een zonnetje. Iedere keer als ik dat zeg, verstart Anty: ‘Don’t press your luck, we zijn er nog niet’. Nee, maar zoals dit karretje het doet is werkelijk fantastisch. En we moeten nog een paar warme dagen die wel zwaar zullen zijn voor de auto en ons. Maar ach, zelf ingeschreven, hoor. En we genieten zo intens van deze tocht. Te gek!!

Die Regularity’s zijn dan maar een ander vehaal. Niet over in zitten. We halen de gevraagde snelheid nooit echt op de seconde, waar het wel om draait. Is niet anders. Het blijft toch wel leuk om het te proberen en als we dan in onze eigen beleving een goede tijd neer hebben gezet zijn we al weer helemaal blij. Dat de organisatie een andere tijd klokt kan me m’n r… roesten!! ha, ha!!

Je rijdt natuurlijk deze rally om wat van het land te zien. De Highways/ Interstate zien we zelden. Vandaar dat ik sinds een paar dagen de globale route laat zien om een indruk te geven. Wat een land, we blijven ons verbazen over de vertes. Dacht ik dat we prairies hadden gezien in South Dakota… Nee, hier is de desolate vlakte pas echt aanwezig. Even een voorbeeld. Van Idaho Falls naar Mountain Home is ca 500 km. Het landschap bestaat uit stukken vlakte die omringd zijn door een soort berg rugje ( ridge). Dit alles op een hoogte van 1200 tot 1500 meter. Deze gebieden hebben een oppervlakte van 150 x 90 km, geschat. Ridge over en het verhaal herhaalt zich. 500 km lang. Op de kaart is te zien dat we langs het Craters of the Moon reservaat zijn gegaan. Een vulkanisch gebied waar de opgedroogde lava over een kilometers grote vlakte verspreid is. Het lijkt wel hele dikke, harde, zwarte purschuim. De lava is hier aan de oppervlakte geprutteld zonder dat zich een vulkaan heeft gevormd. Bizar om te zien. Bulten die omhoog zijn gekomen in de vlakten maar ook hele gebieden gitzwarte gestolde lava. Weer een vallei voorbij gesuisd. Volgende vallei weer met intensieve grasland bebouwing. Dit wordt geoogst, in grote balen geperst en afgevoerd naar de veeteelt gebieden. En komt je dan weer de volgende ridge over dan zit je ineens in de dorre gele grasvlakten met allemaal struiken sage. (Ik ga nu opzoeken wat dat voor plant is).

Daarna pas de echte droge prairies met de zinderende warmte. In de auto was het 35 tot 38 C.  We rijden door Indianen reservaten. Niet dat het miechelt van de Tippy’s. Die periode ligt ver achter de Idianen. Sinds ze zich op kolonel Custer hadden gerevancheerd en hadden bedongen dat het nomaden bestaan bij wet zou worden gerespecteerd hebben de Indianen voor het grootste deel toch een Amerikaanse way of life aangenomen. Groot woord. Het blijft natuurlijk een sterk achtergestelde bevolkingsgroep die zich niet volledig zal aanpassen en daar ook niet de mogelijkheden voor heeft gekregen in het verleden. Dus in deze gebieden veel armoedige bewoning op afgelegen landerijen. We gingen ook van Wyoming naar Nevada vandaag. Nog wel even een mooi verhaal over Wyoming.

Tijdens de blije rodeo zat er een hele Amish familie voor ons op de tribune. Deze mensen staan voor een manier van leven die stamt uit het eind van de 19de eeuw. Veel luxe gemakken zijn verboden. Er wordt met paard en wagen gewerkt. Ze hebben geen elektriciteit. Pappa mag er wel 10 vrouwen op nahouden. Mamma heeft niets te vertellen en alles loopt in lange jurken en boeren kielen rond. Maar de Rodeo moet kunnen voor dit soort godvrezende mensen. Eerst vielen twee jongens van ca. 20 jaar op, omdat hun kapsel deed denken aan een flauwe studenten grap. Bloempot op de kop en knippen maar, alles lekker op een lengte net halverwege het oor. In de vlugheid was mams echter een paar pieken vergeten en die dwarrelden nog achter de oren. Toen kwam de rest van de familie. 10 kinderen. Meisjes met witte kapjes op, allemaal een jurkje aan in heilig Jomanda blauw. Zonder uitzondering met brillenglazen formaat melkfles bodem. Blijkt dat vanwege de inteelt de ogen van deze mensen steeds slechter worden.

Komen we de volgende dag in Idaho Falls aan blijkt daar een echt Mormonen nest te zitten. Vanaf de weg zagen we bij Brixby een soort suikerpaleis in die stad staan. Helemaal wit met een enorme toren en erg hoekig gebouwd. Zijn we eenmaal in ons hotel staat er een soortgelijk gebouw aan de overkant van de rivier. Barjuf wist te vertellen dat het een Mormonen kerk was. Dus we zitten in het Mormonen gebied. Wie kent ze niet de  Osmond Brothers!! Met hun hit: Crazy horses!!! Mooie tijden, de tegenhangers van de Jackson Five!

Morgen hopelijk weer eens wat foto’s er bij.

Wat wel eens even aardig is om te vermelden is hoe de steden eruit zien waar we overnachten. In het oostelijk gedeelte tot aan Bismarck hebben we in grote steden overnacht. Behalve dan in Old Forge natuurlijk dat midden in het  uitgestrekte bosgebied lag. Wanneer we zo’n stad binnen reden overheerst het beton. Grote oninteressante gebouwen blokken en de shopping mall voor de boodschappen. Sinds we in Rapid City zijn doen de steden veel landelijker aan. Veel groen. Bijna geen hoge gebouwen.Hoogstens vijf etages hoog. Dat maakt een groot verschil. Van Sheridan kreeg je nog wel de indruk dat het een welvarende stad is. Cody ademde natuurlijk volledig het ‘western life style’ idee uit. En toen we gisteren in Elko binnenreden na die grote vlaktes met niets viel het ons op hoe groot en welvarend de huizen waren. Veel groen, grote bomen in tuinen. Grote luxe huizen. Ons hotel is een gokpaleis. Om bij de eetzaal te komen moeten we door een gokhal waar honderden slotmachines en ander verleidelijk spul staat. Voor de  gebruikers dan. Het is zo aantrekkelijk omdat ze hier mogen gokken, roken en drinken. hmmm.

23 juni. Cody – Yellowstone Park – Idaho Falls. Afstand 520 km in ca. 9 uur 

Vandaag hadden we een vrije rijdag om door Yellowstone national Park te rijden op weg naar onze volgende stop Idaho Falls. 

Hier ook weer geeft de slingerweg onze route aan. We zijn via de noord-oost ingang het park binnen gegaan. Medio 19de eeuw werden ondekkingstroepen van het leger er op uitgestuurd om de doorgang in de Rocky Mountains te ontdekken zodat men bij de Pacific Ocean kon komen. Twee van deze ontdekkers zijn lange tijd achter gebleven in het adembenemend mooie gebied dat de Indianen Yellowstone noemden. Eenmaal terug in het bewoonde oosten wisten ze na vele jaren lobbien de overheid ervan te overtuigen dat dit gebied te speciaal was om zomaar aan de expansie van de westerling ten prooi te vallen. In het kort is dit het verhaal van het eerste nationale natuurpark. In 1872 werd bij wet bepaald dat het enorme gebied voor altijd in tact zou blijven.

DSC04938 DSC04949 DSC04950 DSC04951 DSC04954

En wat hebben we allemaal voor schitterends weer gezien. Het is inderdaad een zeer speciaal  gebied. Verschillende gesteentes wisselen elkaar af en daardoor is het landschap ongelofelijk gevarieerd. Over de bergen kom je aanrijden en ontdek je ergens in de verte een hoge vlakte die als een gigantisch tafel boven op het landschap blijkt te staan. Loodrechte wanden gaan zeker 400 meter naar bedenen. Dan eenmaal in het park lopen er zeker 1500 buffels vrij rond. De dieren hebben hier altijd voorrang. Dus Buffel op de weg. Stoppen allemaal. We hebben er veel gezien. Ik heb ook nog drie Mooses gezien. Maar het wisselde landschap is zo verrassend. Watervallen, een gebied met hete geisers. Hier komt kokend water en stoom uit de grond. Het bevat veel zwavel en mineralen. Prachtig om te zien. De mineralen zorgen ervoor dat zich algen in het warme water kunnen vormen. Het ligt er maar aan wat voor samenstelling het water heeft welke kleur algen er zullen groeien. De omgeving rondom de geiser is zo dood als maar kan. Bomen zijn wit uitgeslagen van het zwavel. Zodra ik de foto’s  heb zal ik ze erbij zetten.  

Het was al met al een warme en ook vermoeiende dag. In het park rijd je toch heel veel achter campers die langzaam vooruit komen. Dan kosten de 500 kilometer + die we moesten afleggen om hier te komen, veel tijd. Met een temeratuurtje van 35 C is dat knap vermoeiend. Dus. Te kooi, Anty ligt al in z’n mandje en dat ga ik nu ook doen.

Mooi nieuws!! Net om mijn Whatts App!!! We hebben er een nichtje bij: Malou, vandaag geboren. Van harte gefeliciteerd Sandrine en Jurriaan

22 juni. Sheridan – Garryowen – Cody. Afstand 460 km in ca. 9 uur

  

 Hemelsbreed zou je denken: “Wat een kippen-endje van Sheridan naar Codi. De realiteit is dat we vanuit Sheridan naar het noorden zijn gereden om in Garryowen het monument te bekijken van de slag die General Custer fataal werd. Hij verloor hier een cruciaal gevecht tegen de Indianen die zich verenigd hadden. De Sioux, Cheyenne en nog een stam (folder lezen, ha, ha) hadden de krachten gebundeld en verzetten zich tegen de oprukkende westerse beschaving waaraan ze moetsen voldoen. Het werd hen niet meer gegund om hun traditionele manier van leven in stand te houden en als rondtrekkende nomaden over de vlakten te kunnen blijven leven. Tevens waren ze waren verplicht om bijvoorbeeld in het leger te dienen. Dat was een stap te ver. Generaal Custer was zogezegd onoverwinnelijk en zou de Indianen wel klein krijgen werd gedacht. Dit viel echter anders uit en op deze plek is de ‘veldslag’ gewonnen door de gezamelijke Indianen stammen. Custer en zijn mannen zijn allemaal gedood (200 +). Deze overwinning van de indianen bracht een ommezwaai teweeg in de houding van de Westerse mens naar de Indianen toe. Zover de cultuur. 

 

Het monument is van naam veranderd. Eerst Custer Monument; nu Little Big Horn Battlefield. hier een wijze spreuk op de gevel
 

Hier werd uitleg gegeven over de gebruikte materialen uit die tijd, zowel van de indianen als van de soldaten
 
De route was weer even subliem als alle dagen die we al gehad hebben. Nu weinig tijd om te schrijven en ik hoop later meer te kunnen vertellen over de Big Horn Mountains ( 2700 m) en ons verblijf in Cody!! Inmiddels na een lange dag in Idaho Falls aangekomen maar daarover meer in het verslag van 23 juni. 

De weg van Garyowen terug  leek weer meer op het rally gebeuren wat we gewend zijn na 16 dagen. Zelf de prairy went. De vergezichten, de eindeloze vlakten. Prachtig. Tijdens de lange afstanden tussen de aankonooppunten tuur ik wat om me heen. Probeer dieren in de velden te spotten. En daar heb ik wel geluk mee. Op dit traject een Coyote gezien, verschillende Pronghorns, dit is een Antilope achtige hertensoort die hier regelmatig voorkomt. Ook enige marmoten die op stokstaartjes lijken: Goofers of Ground Dogs worden ze genoemd. Helaas ook de nodige ‘Roadkills” langs de weg zien liggen. Wij doen hier helaas ook zelf aan mee. Het valt maar moeilijk te voorkomen een klein marmotje of iets dergelijks te ontwijken. Aan het eind van de tocht zal ik de trieste balans opmaken. 

Tegen 3 uur gingen we de eindeloze vlakte af en togen we naar het berggebied van de Black Mountains. Adembenemende vergezichten over de vlaktes die we net hadden afgelegd. Het doel was weer een Regularity over een grindweg, zoals altijd. Dit keer was het gortdroog grind en dat glijdt nog mee. Het is toch wel ‘avontuurlijk’ om dan met een snelheid van dit keer maar 48 km gemiddeld te rijden. Ze klokken je 2 x tussentijds en je weet niet waneer dat is. Dit alles houd je, zo goed als je kan, bij met stopwatch en schema. Goed, ik kreeg de indruk dat we een redelijke tijd draaiden behalve de tweede tussen tijd. Niet dus. Niks aan te doen en zelfs een plaatsje gezakt in het klassement. We doen ons best en willen verder gewoon lekker op de weg blijven. 
  
 

Toen Cody. Het stadje dat genoemd is naar de ‘beroemde’ ( William) Buffalo Bill Cody. Alles ademt koeien en rodeo. Cowboyhoeden en cowboy boots, geruite overhemden; the works. Dus wel lachen. Met elkaar in en bus naar het uitje van de hele trip… De Rodeo. Wereld beroemd in Cody en omstreken. Gesponsord door menig lokale  grootheid. En daar zaten we met gratis cowboyhoed op en een geruit shirt op de tribune. 

 

Lokle held!
  
 De show kon beginnen. Lassowerpen om een kalf dat probeert weg te komen. Kalf op de grond smijten, poten binden en dat in de snelste tijd doen. Daarna mag het kalfje weg huppelen richting stal. Dat ging nog. Later in het programma kwam de echte rodeo op gang. Op paarden die krankzinnig werden van de band die hun lies afknelt ( en wellicht hun testikels) zo lang mogelijk op het bokkende dier bljven zitten zonder ervan af te vallen. Eenmaal voldaan wordt het paard van deze band bevrijd en houdt hij direct op met bokken. De stress van deze dieren in het smalle hokje waarin ze geprepareerd worden is afschuwelijk. Wat een primitieve banaliteit. Anty en ik en ook Marianne en Emiel vonden het  vermaak in elk geval niet top en wilden dit ook niet langer meer aanzien. Gelukkig vertrok de eerste bus terug naar het hotel rond half tien. Voor zover ik weet komt dit rodeo rijden voort uit het temmen van wilde paaden. Nu de paarden niet meer wild zijn worden ze dus maar gemarteld om hetzelfde effect te behalen.

Deze omgeving ademt nog wel steeds het oude westen uit.  Bij de ingang van menige ranch staat z’on entree boog met een in smeedijzer gemaakte naam van de ranch: Eagles Ride, Waltons Head of Shell Creek Ranch. Nu nog eens proberen daar een foto van te schieten… 

   

21 juni. Rapid City – Sheridan. 470 km  ca. 8 uur

  

Rapid City uit in de ochtend. Het had vannacht weer flink gespookt. Regen met gigantische wind. Maar de dag begon lekker fris met een strakblauwe lucht. Eerste stop was natuurlijk Mount Rushmore. Het nationale monument van de Amerikanen. In de harde granieten rotsen op ca. 1600 m zijn de hoofden van vier presidenten uitgehouwen. 
 

150 jaar geschiedenis. George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt, Abraham Lincoln. Van 1927 to 1941 is er door ca 400 medewerkers aan dit enorme monument gewerkt.
 
Een mooi verhaal hierbij is dat van de leider van de Indiaanse Lakota stam, Henry Standing Bear. Hij vond dat het best was dat de grote leiders van de witte man werden vereeuwigd in de rots, “Maar”; sprak hij, “My fellow chiefs and I would like the white man to know that the red man has great heroes too.” Er wordt sindsdien, iets verder op, gewerkt aan het grootste beeldhouwwerk ter wereld. De legendarische Lakota leider ‘Crazy Horse’ zittend op zijn paard en met een hand vooruit wijzend naar het land dat van de Red Man was.  

  

Daarna een prachtige bergweg gereden die ons over de Needles Highway liet rijden. Op ca. 1700 / 1900 m hoogte een slingerende weg langs prachtige rotsformaties. Zeer de moeite waard, enig minpuntje was dat de tijd die wehadden om onze geplande tussentijd te klokken wat onder spanning kwam te staan… Wat is het dan toch leerzaam om met elkaar in zo’n kleine ruimte te moeten blijven vertoeven. ( Say no more).  

Montain Highway
  
Needles highway, vanwege de naaldvormige rotsen
 

 Dit was ook ongeveer het staartje van South Dakota en zo bracht onze route ons verder in Wyoming. Dag Donald Duck, welkom Lucky Luck. En in een moeite door: Welkom Clint Eastwood in alle western films die we hebben gezien. De prairy. In dit jaargetijde nog met sappige groene weiden, koolzaad en volgens mij, rozemarijn. En niet teveel over gewoon asfalt vandaag. Nee. Gravel. Gravel en nog een keer gravel. Zeker 100 km over dit soort wegen. En fabeltastich bergje op en dan een dal (met een hoofdletter, zo ongelofelijk groot) weer in. Treinen met 2 km lang kolenwagons over een enkel spoor. Telefoonpalen langs de weg. En dan om de 20 km een oprit naar een boerderij met een postbus aan het uitgestorven gravelpad. We verbazen ons over veel dingen. In de middle of nowhere staat er dan ineens een waarschuwingsbord met de tekst: pas op schoolbus stop! En dat houdt in dat -als er een schoolbus stopt- je stil moet staan om de kinderen veilig uit te laten stappen. Maar waar zijn die kinderen in vredesnaam?? Te wonderlijk. Het leuke is dat we vanwege deze rally juist dit achterland zo goed te zien krijgen. Met een gewone trip zou je er niet aan denken om dit soort moeilijke wegen te nemen. Maar het brengt ons wel bij heel geïsoleerde plekken waar ook mensen wonen en leven. Het geeft ons een kijkje in een heel speciaal gebied iedere keer.

Onderweg hebben we iedere dag een verzamelpunt voordat een regularity begint. Vandaag stopten we in Upton. Het bord aan eht begin van het gehucht roemde: Welcome to Upton Best town of the world. De foto’s tonen het omonstotelijk bewijs. We hadden en lunch in Remy.

 

Gastvvvrij welkom geheten door een Moose
  
Vergane glorie laten ze hier mooi staan roesten
  
En dan natuurlijk de levendige aanblik van Upton!!

 

We slapen vanvond in Sheridan. Op weg hiernaar toe zagen we aan de horizon de contouren van de Rocky Mountains, met hier en daar sneeuw op de toppen, opdoemen. Inmiddels hebben we 6.400 km achter ons liggen. Het is bijzonder om zoveel dagen met totaal onbekenden op pad te zijn en heel intensief met elkaar om te gaan. Je ziet elkaar overal. Buiten de Nederlandse deelnemers dan. Maar geleidelijk krijg je meer contact met een aantal van hen. Erg leuk.